Obudziłem się, gdy samolot dotknął płyty lotniska Madison w stanie Wisconsin. Długa podróż, która składała się aż z trzech przesiadek, dodatkowo silne emocje i wizja spędzenia roku poza domem; ponad 4000 mil od przyjaciół, rodziny i znajomego otoczenia sprawiły, że straciłem już resztki energii.
Otworzyłem oczy, gdy stewardesa oznajmiła, że dolecieliśmy do celu i pierwszą myślą, która mi się przewinęła, to - O nie, jeszcze dziś muszę poznać moją nową rodzinkę - przez parę tygodni wyczekiwałem tego momentu, lecz gdy doleciałem nie miałem już na to żadnych chęci. Wszedłem do Sali Przylotów, gdzie czekała już na mnie szeroko uśmiechnięta rodzina.

Znałem ich już ze zdjęć, ale w rzeczywistości wyglądali całkowicie inaczej. Przez najbliższy tydzień, przed rozpoczęciem roku szkolnego zwiedzaliśmy wszystkie lokalne atrakcje, rozmawialiśmy, poznawaliśmy się i tworzyliśmy, co dopiero teraz jestem w stanie stwierdzić, trwałą wieź.
Wreszcie nadszedł pierwszy września, czułem się gotowy na rozpoczęcie szkoły, lecz gdy wszedłem do budynku pełnego nowych, całkiem nieznanych twarzy, gdzie każdy z kimś rozmawiał i nikt nie zwracał uwagi na nowego ucznia z Polski, poczułem się całkowicie bezradny.

Na ceremonii rozpoczęcia, dyrektor przywitał wszystkich uczniów z wymiany; dwie Norweżki, Brazylijkę, Chinkę, Fina, Niemca i oczywiście mnie. Wszyscy Ci studenci, mieli swoje host rodzeństwo, które uczęszczało do tej samej szkoły, poza mną =( Do tego dochodziła trudność w komunikacji, gdyż poprzednio kładłem głównie nacisk na naukę języka niemieckiego, a angielski był dla mnie tylko dodatkiem…
Stwierdziłem, iż nie warto się poddawać i zacząłem zagadywać do rówieśników. Ponieważ w mojej klasie obowiązywał system samodzielnego doboru przedmiotów, wybrałem Literaturę Angielską na poziomie akademickim, gdyż stwierdziłem, ze to jest jedyna okazja, żeby gruntownie nauczyć się tego języka. Poprzeczkę postawiłem niesamowicie wysoko, zdarzało się, że musieliśmy czytać aż trzy książki jednocześnie, ale było warto.


Nauczycielka, która starała się abym czuł się w jej klasie dobrze, organizowała często grupowe projekty, gdzie musiałem współpracować z przyszłymi przyjaciółmi. Otwartość zaprocentowała; przez pół roku stopniowo poznawałem nowych ludzi, aż stałem się jednym z najbardziej znanych uczniów w szkole, zyskałem przydomek Crazy Polish Kid, miesięcznie wysyłałem ok. 1500 SMSów, i nigdy nie narzekałem na nudę.



Kolejną przygodą, była pomoc nauczycielce hiszpańskiego w odnalezieniu swoich korzeni w Polsce. Na początku sierpnia przyjechała do Bydgoszczy poznać swoją rodzinę i przy okazji przyjechała do Wrocławia, aby odwiedzić mnie.
Oczywiście w przyszłości mam zapowiedziane kolejne odwiedziny przyjaciół zza oceanu. Jednak moim największym sukcesem, była możliwość ukończenia liceum dwa lata wcześniej. Po ustaleniu ze szkolnym koordynatorem (mającego kompetencje zbliżone do dyrektora szkoły w Polsce) zapisywałem się na dodatkowe klasy, zostawałem po lekcjach i zdawałem egzaminy, aby uzyskać odpowiednią ilość punktów.

Wbrew powszechnej opinii na temat amerykańskich szkół, nie było wcale łatwiej niż w polskim liceum. Nagroda warta była zachodu; w tej chwili jestem najmłodszym studentem na moim wydziale =)